Hobbit: Streszczenie. Od domatora do bohatera cała fabuła!

Ten artykuł stanowi wyczerpujące streszczenie powieści "Hobbit, czyli tam i z powrotem" J. R. R. Tolkiena, oferując szczegółowy przegląd fabuły, głównych bohaterów i kluczowych wydarzeń. Jest to idealne opracowanie dla uczniów i wszystkich poszukujących dogłębnej wiedzy na temat tej klasycznej lektury, pomocne w przygotowaniu do zajęć, sprawdzianów czy pisania wypracowań.

Hobbit, czyli tam i z powrotem: Jak spokojny domator został bohaterem wielkiej wyprawy?

Kim jest Bilbo Baggins i dlaczego jego spokojne życie miało się wkrótce zmienić?

Bilbo Baggins to archetypiczny hobbit z Shire krainy zielonych wzgórz i przytulnych norek. Jego życie było uosobieniem spokoju, rutyny i domowego zacisza. Cenił sobie dobre jedzenie, wygodne fotele, fajkowe ziele i przede wszystkim brak jakichkolwiek niespodzianek. Był miłośnikiem porządku, punktualności i przewidywalności. Jak sam często powtarzał, przygody to coś, co "wprawia w spóźnienie na obiad". Można by rzec, że Bilbo był typowym domatorem, którego największym zmartwieniem było to, czy herbata jest wystarczająco gorąca, a spiżarnia odpowiednio zaopatrzona. Jednakże, jak to często bywa w wielkich opowieściach, ten sielski obraz miał zostać wkrótce wywrócony do góry nogami, a jego spokojne istnienie miało ustąpić miejsca epickiej podróży.

Niezapowiedziana wizyta: Jak Gandalf i 13 krasnoludów wywróciło świat hobbita do góry nogami?

Pewnego wiosennego popołudnia, gdy Bilbo beztrosko palił fajkę przed swoją norką, jego spokój zakłócił niespodziewany gość Gandalf, potężny czarodziej o długiej brodzie i przenikliwym spojrzeniu. To właśnie on, nie pytając o zdanie, oznaczył drzwi hobbita tajemniczym znakiem. Następnego dnia, ku przerażeniu Bilba, do jego norki zaczęli zjawiać się kolejni "nieproszeni goście" trzynastu krasnoludów, na czele z dumnym i majestatycznym Thorinem Dębową Tarczą. Ich wizyta nie była towarzyska. Krasnoludy, za namową Gandalfa, przybyły, aby namówić Bilba do udziału w wyprawie, która miała na celu odzyskanie ich rodowego skarbu. Początkowa reakcja hobbita była, delikatnie mówiąc, sceptyczna. Bilbo, z natury niechętny wszelkim zmianom, z obrzydzeniem myślał o opuszczeniu swojej przytulnej norki i wyruszeniu w nieznane. Jednakże, pod wpływem Gandalfa i opowieści o dawnej chwale krasnoludów, coś w nim zaczęło kiełkować iskierka ciekawości i zapomniana chęć przygody.

Mapa, klucz i smok: O co tak naprawdę toczyła się gra?

Głównym celem tej niezwykłej wyprawy było odzyskanie ogromnego skarbu, który należał do rodu Thorina Dębowej Tarczy. Skarb ten, zgromadzony przez krasnoludów pod Samotną Górą, został dawno temu zagarnięty przez straszliwego smoka Smauga, który od tamtej pory okupował ich dawne królestwo. Thorin, jako prawowity dziedzic tronu pod Górą, czuł się zobowiązany do odzyskania tego, co należało do jego przodków. Motywowała go nie tylko chęć bogactwa, ale przede wszystkim honor i duma. Kluczowym elementem planu była stara mapa, przekazana Thorinowi przez Gandalfa, oraz tajemniczy klucz. Mapa wskazywała tajne wejście do Samotnej Góry, które miało być widoczne tylko w określonym czasie i pod wpływem światła księżyca. To właśnie dlatego potrzebny był "włamywacz" ktoś mały i zwinny, kto mógłby niezauważenie dostać się do legowiska smoka. Bilbo, choć początkowo niechętny, miał odegrać w tym planie kluczową rolę, choć nikt, nawet on sam, nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo.

Pierwsze kroki ku nieznanemu: Od sielskiego Shire po mroczne ostępy

Pułapka trolli: Jak spryt Gandalfa uratował kompanię przed upieczeniem na rożnie?

Pierwsze poważne zagrożenie na ich drodze pojawiło się, gdy kompania wędrowała przez dzikie ostępy. Niespodziewanie natknęli się na trzy olbrzymie, niezbyt rozgarnięte trolle: Berta, Toma i Williama. Trolle, zwabione zapachem krasnoludów, schwytały ich i zamierzały upiec na rożnie. Sytuacja wydawała się beznadziejna, ale na szczęście z pomocą przyszedł Gandalf. Czarodziej, wykorzystując swoją inteligencję i umiejętność naśladowania głosów, zaczął manipulować trollami, podsycając ich kłótnie i opóźniając decyzję o tym, jak przyrządzić krasnoludy. Dzięki temu przeciągnął czas do wschodu słońca. Jak wiadomo, trolle, wystawione na działanie promieni słonecznych, zamieniają się w kamień. I tak też się stało kompania została uratowana, a Bilbo po raz pierwszy przekonał się, że w świecie poza Shire czyhają prawdziwe niebezpieczeństwa, ale też, że spryt może być potężniejszy niż miecz.

Gościna w Rivendell: Co zdradziły księżycowe runy na mapie Thorina?

Po ucieczce od trolli, kompania znalazła schronienie w Rivendell, ukrytej dolinie, będącej domem dla Elronda, władcy elfów. To miejsce było oazą spokoju i mądrości, gdzie podróżnicy mogli odpocząć i nabrać sił. Elrond, posiadający starożytną wiedzę i umiejętność czytania zapomnianych języków, zbadał mapę Thorina. Odkrył na niej ukryte, księżycowe runy, które stawały się widoczne tylko w świetle księżyca w określonej fazie. Runy te zawierały kluczową informację: "Stań przy szarym kamieniu, gdy drozd zastuka, a zachodzące słońce ostatnim promieniem oświetli dziurkę od klucza w Durinowym Dniu". To odkrycie było niezwykle ważne dla powodzenia całej misji, ponieważ wskazywało dokładny moment i miejsce, w którym można było otworzyć tajne drzwi do Samotnej Góry. Dla Bilba był to kolejny dowód na to, że świat jest pełen magii i tajemnic, o których istnieniu nie miał pojęcia w swojej hobbickiej norce.

W głąb Gór Mglistych: Jak kompania wpadła w ręce goblinów?

Dalsza podróż wiodła przez zdradliwe Góry Mgliste, miejsce pełne mrocznych jaskiń i niebezpiecznych stworzeń. Podczas burzy, szukając schronienia, kompania znalazła jaskinię, która okazała się być pułapką. Zostali schwytani przez hordę ohydnych goblinów, które zaprowadziły ich przed oblicze swojego przywódcy, Wielkiego Goblina. Gobliny słynęły z okrucieństwa i nienawiści do krasnoludów. W tym krytycznym momencie, gdy los podróżników wydawał się przesądzony, ponownie z pomocą przyszedł Gandalf. Czarodziej, wykorzystując swój miecz Glamdring (zwany przez gobliny "Młotem"), zabił Wielkiego Goblina i wywołał zamieszanie, które pozwoliło kompanii na ucieczkę. W chaosie ucieczki Bilbo, w panice, zgubił się w ciemnych tunelach, co miało okazać się przełomowym momentem w jego życiu i całej wyprawie.

Przełomowy moment w ciemnościach: Spotkanie, które zmieniło losy Śródziemia

Zagubiony w tunelach: Jak Bilbo znalazł tajemniczy pierścień?

Po ucieczce z rąk goblinów, Bilbo, biegnąc na oślep w ciemnościach, potknął się i upadł. Gdy leżał na ziemi, jego dłoń natrafiła na coś zimnego i gładkiego był to złoty pierścień. Nieświadomy jego prawdziwej mocy i znaczenia, po prostu wsunął go do kieszeni, traktując jako zwykłe znalezisko. To pozornie błahe wydarzenie miało jednak kolosalne konsekwencje, nie tylko dla Bilba, ale dla całego Śródziemia. Ten pierścień, jak się później okazało, był Jedynym Pierścieniem Władzy, artefaktem o niewyobrażalnej mocy, stworzonym przez Mrocznego Władcę Saurona. Jego odnalezienie przez hobbita było przypadkiem, który zmienił bieg historii.

Gra o życie: Na czym polegał pojedynek na zagadki z Gollumem?

Zgubiony w tunelach, Bilbo natknął się na Golluma obrzydliwe stworzenie, które od wieków zamieszkiwało podziemne jezioro, żywiąc się rybami i goblinami. Gollum był dawnym posiadaczem Pierścienia, który nazywał "Moim Skarbem" i który utracił, gdy Bilbo go znalazł. Między hobbitem a Gollumem doszło do pojedynku na zagadki. Stawką była wolność Bilba: jeśli wygra, Gollum wskaże mu drogę wyjścia; jeśli przegra, zostanie pożarty. Bilbo, dzięki swojej hobbickiej pomysłowości i odrobinie szczęścia, wygrał grę, zadając zagadkę, na którą Gollum nie znał odpowiedzi: "Co mam w kieszeni?". Gollum, wściekły i zdesperowany, próbował odzyskać swój "Skarb", ale Bilbo, nieświadomie, użył Pierścienia, by stać się niewidzialnym i uciec. To spotkanie było punktem zwrotnym dla Bilba, który po raz pierwszy musiał polegać wyłącznie na własnym sprycie i odwadze.

Moc pierścienia w praktyce: Pierwsza ucieczka dzięki niewidzialności

Uciekając przed rozwścieczonym Gollumem, Bilbo przypadkowo wsunął Pierścień na palec i ze zdumieniem odkrył, że stał się niewidzialny. Ta nowo odkryta moc pozwoliła mu nie tylko umknąć przed Gollumem, ale także niezauważenie przemknąć przez straże goblinów i bezpiecznie opuścić ich podziemne królestwo. Był to pierwszy raz, gdy Bilbo wykorzystał Pierścień w praktyce, i choć początkowo był to czysty przypadek, szybko zrozumiał jego potencjał. Dzięki niewidzialności udało mu się dołączyć z powrotem do kompanii Gandalfa i krasnoludów, którzy już dawno spisali go na straty. To wydarzenie nie tylko umocniło pozycję Bilba w oczach krasnoludów jako "włamywacza", ale także dało mu narzędzie, które miało wielokrotnie ratować jego i jego przyjaciół w dalszej podróży.

Przez Mroczną Puszczę: Gdzie czyha największe niebezpieczeństwo?

Z patelni w ogień: Jak orły uratowały drużynę przed wargami i goblinami?

Po ucieczce z Gór Mglistych, kompania znalazła się w kolejnym śmiertelnym niebezpieczeństwie. Zostali zaatakowani przez wargów olbrzymie, złowrogie wilki, będące sojusznikami goblinów. Wkrótce dołączyły do nich same gobliny, a podróżnicy zostali otoczeni i zepchnięci na drzewa, groziło im spalenie żywcem. Sytuacja była beznadziejna, ale ponownie z pomocą przyszły siły dobra. Na wezwanie Gandalfa, z nieba nadleciały potężne Orły, królewskie stworzenia, które od dawna były sprzymierzeńcami czarodzieja. Orły pochwyciły członków kompanii i przeniosły ich w bezpieczne miejsce, daleko od zagrożenia. To wydarzenie było kolejnym dowodem na to, że los sprzyja Bilbowi i jego towarzyszom, a Gandalf ma wpływowych przyjaciół.

W gościnie u Beorna: Chwila wytchnienia u człowieka-niedźwiedzia

Po uratowaniu przez Orły, kompania znalazła się w pobliżu domu Beorna niezwykłego człowieka, który potrafił zmieniać się w olbrzymiego niedźwiedzia. Beorn, choć początkowo nieufny i surowy, okazał się być sojusznikiem w walce ze złem. Udzielił podróżnikom gościny, zapewniając im jedzenie i schronienie, a także cenne rady dotyczące dalszej drogi przez Mroczną Puszczę. Był to krótki, ale niezwykle ważny okres wytchnienia, pozwalający kompanii na regenerację sił przed jednym z najtrudniejszych etapów wyprawy. Beorn, choć nie dołączył do nich na stałe, zapewnił im konieczne wsparcie, co podkreślało, jak wiele różnych istot było zaangażowanych w tę epicką misję.

Pułapka gigantycznych pająków: Jak Bilbo po raz pierwszy udowodnił swoje bohaterstwo?

Najtrudniejsza część podróży wiodła przez Mroczną Puszczę gęsty, ciemny i pełen niebezpieczeństw las, w którym Gandalf, z ważnych powodów, musiał opuścić kompanię. Krasnoludy, zagubione i zdesperowane, zboczyły ze ścieżki i wpadły w pułapkę gigantycznych pająków. Te obrzydliwe stworzenia schwytały krasnoludów i owinęły ich w pajęczyny, planując uczynić z nich posiłek. W tym momencie Bilbo, korzystając z Pierścienia, stał się niewidzialny i, uzbrojony w swój mały miecz (który nazwał Żądłem), samotnie stawił czoła pająkom. Wykazał się niesamowitą odwagą i pomysłowością, walcząc z potworami i uwalniając krasnoludów. To właśnie w Mrocznej Puszczy Bilbo po raz pierwszy udowodnił, że jest prawdziwym bohaterem, a nie tylko przestraszonym hobbitem. Zyskał szacunek krasnoludów i, co ważniejsze, zaufanie do samego siebie.

Uwięzieni przez leśne elfy: Czy to koniec wyprawy?

Niestety, kłopoty w Mrocznej Puszczy nie skończyły się na pająkach. Po ucieczce z ich sideł, krasnoludy zostały schwytane przez leśne elfy, które zaprowadziły ich przed oblicze swojego króla. Król Elfów Leśnych był podejrzliwy i nieufny wobec krasnoludów, a Thorin, z natury dumny, odmówił wyjaśnienia celu ich podróży. W rezultacie wszyscy krasnoludowie zostali uwięzieni w lochach. Bilbo, dzięki Pierścieniowi, ponownie pozostał niewidzialny i uniknął schwytania. Był jedyną nadzieją kompanii. To on, po raz kolejny, musiał wykazać się sprytem i pomysłowością, aby uwolnić swoich towarzyszy. Sytuacja wydawała się beznadziejna, a dalsza podróż do Samotnej Góry stała pod dużym znakiem zapytania.

Wielka ucieczka w beczkach: Pomysłowość Bilba nie zna granic

Uwięzienie krasnoludów przez leśne elfy postawiło Bilba przed ogromnym wyzwaniem. Musiał sam wymyślić plan ucieczki i go zrealizować. I tak też zrobił. Korzystając z niewidzialności, Bilbo odkrył, że elfy spławiają beczki z winem rzeką do Miasta na Jeziorze. Wpadł na genialny pomysł: ukrył każdego krasnoluda w pustej beczce, a następnie, z narażeniem życia, spuścił je rzeką. Sam, kurczowo uczepiony jednej z beczek, również wyruszył w podróż. Ta brawurowa ucieczka była kolejnym dowodem na niezwykłą odwagę i pomysłowość Bilba. To już nie był ten sam hobbit, który bał się opuścić swoją norkę. To był prawdziwy włamywacz, zdolny do podjęcia ryzyka i działania w najtrudniejszych warunkach.

U bram Samotnej Góry: Konfrontacja z przeznaczeniem

Serdeczne powitanie w Mieście na Jeziorze: Nadzieja na odzyskanie królestwa

Po dramatycznej ucieczce w beczkach, kompania dotarła do Miasta na Jeziorze (Esgaroth) osady zbudowanej na palach na środku jeziora, niedaleko Samotnej Góry. Mieszkańcy miasta, potomkowie dawnych ludzi z Dale, z entuzjazmem przyjęli Thorina i jego krasnoludów. Od dawna wierzyli w legendy o powrocie Króla spod Góry i odzyskaniu skarbu. Pokładali w krasnoludach ogromne nadzieje na poprawę swojego losu i odzyskanie dawnej świetności. Dla Bilba było to kolejne doświadczenie, pokazujące, jak wielkie znaczenie ma ich misja dla wielu istot w Śródziemiu. Mieszkańcy Miasta na Jeziorze, choć biedni, zaoferowali im wszelką pomoc, jaką mogli.

Na progu legowiska smoka: Jak udało się otworzyć tajemne drzwi?

Z Miasta na Jeziorze kompania wyruszyła w ostatni etap podróży, docierając w końcu do Samotnej Góry. Korzystając ze wskazówek Elronda i informacji z mapy Thorina, długo szukali tajnego wejścia. W końcu, w Durinowym Dniu, gdy zachodzące słońce oświetliło skałę, a drozd zastukał w nią, ukazała się dziurka od klucza. Thorin użył klucza, a drzwi otworzyły się, ukazując mroczny tunel prowadzący w głąb góry. Ten moment był kulminacją wielu tygodni podróży i dowodem na to, że proroctwa i starożytne mapy nie kłamią. Przed nimi stało już tylko jedno, największe wyzwanie: zmierzenie się ze Smaugiem.

Twarzą w twarz ze Smaugiem: Co Bilbo odkrył podczas rozmowy z potworem?

Zgodnie z planem, Bilbo, jako "włamywacz", został wysłany, by zbadać legowisko Smauga. Używając Pierścienia, wkradł się do wnętrza góry, gdzie spał smok, otoczony niezliczonymi skarbami. Bilbo, w akcie niezwykłej odwagi, ukradł złoty puchar, co rozwścieczyło Smauga. Podczas kolejnych wypraw do legowiska, Bilbo, niewidzialny, rozmawiał ze smokiem, stosując sprytne zagadki i pochlebstwa. W trakcie tych rozmów, Bilbo zauważył, że na brzuchu Smauga, pokrytym klejnotami, znajduje się jedno nieosłonięte miejsce miękka plama. Ta kluczowa informacja, zdobyta z narażeniem życia, miała okazać się decydująca dla losów smoka i całej wyprawy. Bilbo, choć przerażony, wykazał się niezwykłą odwagą i zdolnością do logicznego myślenia pod presją.

Zguba i zemsta: Jak atak Smauga na Esgaroth doprowadził do jego upadku?

Wściekły Smaug, po odkryciu kradzieży i zaintrygowany informacjami od Bilba, wyleciał z Samotnej Góry, by zemścić się na najbliższych osadach. Jego gniew skierował się na Miasto na Jeziorze, które spalił i zniszczył. Mieszkańcy byli bezradni wobec potęgi smoka. Jednakże, wśród nich znajdował się Bard, łucznik, potomek dawnych królów Dale. To właśnie on, dzięki informacji przekazanej przez drozda (który słyszał rozmowę Bilba ze Smaugiem), wiedział o słabym punkcie smoka. Z ostatniej strzały, Bard trafił Smauga w nieosłoniętą plamę na brzuchu, zabijając potwora. Śmierć Smauga była wielkim zwycięstwem, ale jednocześnie zapoczątkowała nowy konflikt o skarb, który teraz nie miał już strażnika.

Gdy opada kurz bitewny: Chciwość, poświęcenie i Bitwa Pięciu Armii

Gorączka złota: Jak skarb zawładnął sercem Thorina Dębowej Tarczy?

Po śmierci Smauga, Samotna Góra stała otworem, a wraz z nią niezmierzone bogactwa. Niestety, Thorin Dębowa Tarcza, zamiast radości, uległ "gorączce złota", chorobie trawiącej krasnoludy, gdy stykają się z ogromnymi skarbami. Jego serce zawładnęła chciwość. Odmówił dzielenia się skarbem z ludźmi z Miasta na Jeziorze, którzy stracili wszystko w ataku Smauga, oraz z leśnymi elfami, które również przybyły po swoją część. Thorin zabarykadował się w górze, gotów bronić każdego klejnotu, nawet kosztem wojny. Ta zmiana w jego charakterze była dla Bilba bolesnym doświadczeniem, ukazującym ciemną stronę bogactwa i władzy.

Nocny złodziej dla dobra sprawy: Dlaczego Bilbo wykradł Arcyklejnot?

Widząc narastający konflikt między krasnoludami, ludźmi i elfami, Bilbo podjął desperacką decyzję. Aby zapobiec rozlewowi krwi, wykradł z legowiska smoka Arcyklejnot najcenniejszy skarb Thorina, symbol jego władzy i dziedzictwa. Następnie, pod osłoną nocy, udał się do obozu ludzi i elfów i oddał Arcyklejnot Bardowi, mając nadzieję, że posłuży on jako karta przetargowa w negocjacjach z Thorinem. Ten czyn, choć z perspektywy Thorina był zdradą, dla Bilba był aktem najwyższego poświęcenia i dowodem na to, że jego serce pozostało czyste. Był to moment, w którym Bilbo postawił pokój i życie ponad bogactwo.

Zjednoczeni przeciwko ciemności: Jak doszło do Bitwy Pięciu Armii?

Gdy konflikt między krasnoludami, ludźmi i elfami osiągnął punkt krytyczny, a wojna wydawała się nieunikniona, niespodziewanie pojawiło się nowe, znacznie większe zagrożenie. Nadciągnęła potężna armia goblinów i wargów, pragnąca zagarnąć skarb dla siebie. W obliczu wspólnego wroga, dawni antagoniści krasnoludowie, ludzie i elfy zrozumieli, że muszą zjednoczyć siły. Tak doszło do Bitwy Pięciu Armii, epickiego starcia, w którym walczono o przetrwanie, a nie o złoto. Bilbo, choć mały i niepozorny, brał udział w bitwie, choć większość czasu spędził, będąc niewidzialnym i starając się unikać walki, co jednak nie umniejszało jego roli w całej wyprawie.

Pożegnanie z bohaterami: Tragiczny los Thorina, Kiliego i Filiego

Bitwa Pięciu Armii była krwawa i zacięta. Choć armie dobra ostatecznie zwyciężyły, okupiono to wysoką ceną. Thorin Dębowa Tarcza, który w ostatniej chwili odzyskał honor i poprowadził krasnoludów do walki, został śmiertelnie ranny. Na łożu śmierci pogodził się z Bilbem, dziękując mu za jego wierność i odwagę. W bitwie zginęli również jego siostrzeńcy, Kili i Fili, którzy walczyli u jego boku. Ich śmierć była tragicznym przypomnieniem o cenie, jaką trzeba zapłacić za wolność i honor. Bilbo, choć przeżył, był głęboko poruszony stratą przyjaciół i widział, jak wojna potrafi zabrać nawet najszlachetniejszych.

Droga powrotna: Czy Hobbiton wciąż jest tym samym miejscem?

Podsumowanie strat i zysków: Podział skarbu i pożegnanie z przyjaciółmi

Po Bitwie Pięciu Armii, skarb został sprawiedliwie podzielony. Ludzie z Miasta na Jeziorze otrzymali swoją część, aby odbudować swój dom, a elfy również zostały wynagrodzone. Bilbo, choć miał prawo do ogromnej części, wziął tylko niewielką, ale znaczącą dla siebie kwotę złota i srebra, która z nawiązką wystarczyłaby mu na resztę życia. Pożegnał się z Gandalfem, Balinem i innymi krasnoludami, którzy przeżyli. Jego powrót do domu był podróżą pełną refleksji, podczas której Bilbo przetwarzał wszystkie swoje przygody. Zabrał ze sobą nie tylko materialne bogactwo, ale przede wszystkim bezcenne doświadczenie i odwagę, które na zawsze zmieniły jego perspektywę.

Niespodzianka na Pagórku: Jak Bilbo musiał udowodnić, że wciąż żyje?

Gdy Bilbo w końcu wrócił do swojego ukochanego Hobbitonu, czekała go niemiła niespodzianka. Został uznany za zmarłego, a jego majątek, łącznie z norką, był właśnie licytowany. Sąsiedzi, przekonani o jego śmierci, z zadowoleniem rozdzielali jego dobytek. Bilbo musiał udowodnić, że wciąż żyje, co było dla niego dość irytującym, ale i zabawnym doświadczeniem. Ostatecznie, dzięki pomocy Gandalfa i kilku świadków, udało mu się odzyskać swój dom i mienie. Był to zabawny, choć nieco gorzki kontrast z epickimi przygodami, które właśnie przeżył. Świat hobbicki, choć spokojny, miał swoje własne, drobne absurdy.

Przeczytaj również: Najlepsze utwory Mrożka - przegląd najważniejszych tekstów

Nowa reputacja Pana Bagginsa: Jak podróż zmieniła hobbita i jego postrzeganie przez sąsiadów?

Podróż do Samotnej Góry całkowicie odmieniła Bilba Bagginsa. Z wygodnickiego domatora stał się odważnym, doświadczonym i mądrym hobbitem. Co prawda, jego sąsiedzi w Shire, którzy cenili sobie rutynę i brak niespodzianek, zaczęli postrzegać go jako nieco ekscentrycznego. Szeptało się o jego dziwnych opowieściach i tajemniczych przedmiotach, które przywiózł. Jednakże, Bilbo nie przejmował się tym. Cieszył się swoim spokojnym życiem, ale już nigdy nie był tym samym hobbitem. Zyskał nową perspektywę na świat i zrozumiał, że prawdziwe bogactwo to nie złoto, lecz doświadczenia i odwaga. Jego przygody uczyniły go postacią fascynującą, choć nieco niezrozumiałą dla większości mieszkańców Shire, którzy nigdy nie opuścili swoich przytulnych norek.